Gąsiorowski Napoleon Jan (1876–1941), lekarz-bakteriolog, prof. Uniw. Lwow. Ur. się we Lwowie, gdzie kończył szkoły i uniwersytet (wydział lekarski). Egzamin dojrzałości zdał w r. 1894, promował się w r. 1901, po czym był asystentem Zakładu Anatomii Patologicznej, a w ll. 1902 do 1904 kierownikiem pracowni histologiczno-bakteriologicznej w Klinice Położniczo-ginekologicznej U. J. K. Od stycznia 1904 do końca pierwszej wojny świat, pracował w Państw. Stacji Bakteriologiczno-epidemiologicznej we Lwowie. Uzyskawszy stypendium wyjechał w r. 1904 do Wiednia, gdzie w Państw. Zakł. Seroterapeutycznym badał zachowanie się aglutynin w surowicach normalnych. W tymże roku zwiedził Instytut Pasteura w Paryżu, a w r. 1910 międzynarodową Stację Kwarantannową w Suezie. Po odrodzeniu się państwowości polskiej został mianowany członkiem Okręgowej i Miejskiej Rady Zdrowia we Lwowie, a w r. 1920 kierownikiem Państwowego Zakładu Higieny (Filia Lwów). W r. 1919 habilitował się z bakteriologii i serologii. W r. 1924 zwiedzał urządzenia higieniczno-bakteriologiczne w Stanach Zjednoczonych A. Pn., w Paryżu, Londynie i Kopenhadze, w tymże roku brał udział w międzynarodowej konferencji, zwołanej przez Komitet Ligi Nar. w Paryżu w sprawie wścieklizny, w r. 1928 w konferencji Polskiego Związku Przeciwgruźliczego w Warszawie w sprawie szczepień ochronnych przeciwgruźliczych metodą Calmette’a. W r. 1929 został profesorem tytularnym, a w r. 1936 prof. nadzw. mikrobiologii lekarskiej na Uniwersytecie Lwowskim. W ll. 1931–39 miał nadto wykłady zlecone z bakteriologii i epidemiologii na Wydziale Inżynierii Lądowej i Wodnej Politechniki Lwowskiej, a w r. 1938/9 wykłady zlecone na oddziale farmaceutycznym Wydziału Lekarskiego. W roku 1938/9 był dziekanem Wydziału Lekarskiego.
Kiedy w r. 1939 lwowski Wydział Lekarski zamieniony został przez władze sowieckie na Medyczny Instytut, G. pozostał na swej katedrze. Zmarł prawie nagle 27 VI 1941, sparaliżowany w czasie wykładu.
Dorobek naukowy G-go jest poważny. Stworzył lwowską szkołę mikrobiologów, z której wyszło za jego życia około 80 prac, ogłoszonych drukiem tak po polsku, jak w językach obcych. Główne tematy, którymi zajmował się już to sam, już to ze swymi współpracownikami (jak Meisel, Mikulaszek i in.) były następujące: Cholera w Galicji 1913 r.; Skład bakteriologiczny powietrza w szkołach; Endemia kiły na Huculszczyźnie; Nowa (lwowska) metoda serologicznego badania kiły; Modyfikacja szczepienia przeciwko wściekliźnie; Etiologia ziarnicy złośliwej (granuloma malignum). Podstawowe znaczenie mają jego Badania nad twardzielą (rhinoscleroma); mianowicie badania nad biologią pałeczek otoczkowych, a w szczególności pałeczki twardzielowej, rozwiązały tak ważny problem etiologii twardzieli, choroby szerzącej się endemicznie na wschodnim Przykarpaciu. Lwów stał się dzięki temu głośnym w Europie ogniskiem badawczo-naukowym problemu twardzieli, nad którym prócz bakteriologów podjęli zespołowe prace anatomowie i klinicyści. W rękopisie zostawił G. pracę o Grupach pałeczki czerwonkowej.
Poza pracą naukową i pedagogiczną wiele uwagi poświęcał G. działalności społecznej. Był członkiem Lw. Tow. Lekarskiego, Pol. Tow. Biologicznego, Pol. Tow. Mikrobiologów i Epidemiologów, Pol. Tow. Higienicznego, Pol. Tow. Przyrodników im. Kopernika. W niektórych z nich sprawował obowiązki członka zarządu lub prezesa. W ll. 1928 i 1937 jako przewodniczący komitetu miejscowego organizował we Lwowie Zjazd Mikrobiologów i Epidemiologów Polskich.
W r. 1930 został członkiem przybranym Tow. Naukowego we Lwowie.
Księga pamiątkowa w 25. rocz. istnienia Wydziału Lek. U. J. K. (1894–1919), Lw. 1920, s. 11; Program wykładów i skład U. J. K. we Lwowie, roczniki 1920–39; Opis życia i działalności pedagog.-nauk., dostarcz. przez wdowę, Jadwigę z Czechowiczów; Własne zapiski i wspomnienia autora artykułu.
Witold Ziembicki